آب را گل نکنیم
آب را گل نکنیم
انسان فراموشکار است و اغلب قدر نعمتهایی را که دارد نمی داند. خیلی وقتها به دست خود موجب نابودی و اتلاف نعمتهای الهی می شود و تنها وقتی متوجه می شود که برای به دست آوردن آنها به سختی بیافتد. همین فراموشکاری موجب شده که در فرهنگهای مختلف روزهای خاصی را برای یادآوری، شکر، بزرگداشت و توجه به کاستی ها و نواقص در خصوص یک سرمایه طبیعی یا اجتماعی اختصاص دهند.
روز آب روزی است برای بزرگداشت یکی از بزرگترین و ارزشمندترین سرمایه های طبیعی که حیات و ممات آدمی و حتی نظام هستی به آن بستگی دارد. درک همین اهمیت بود که اهالی روستای آخا را واداشت تا از دیرباز روزی را برای پاکسازی نهر و سرکشی به مجاری آب شرب و کشاورزی اختصاص دهند. در این روز اهالی با ذکر صلوات و یا علی گویان آب را به سوی روستا هدایت می کردند.
عزم و همت اهالی برای این حرکت عمومی اگرچه هدف پاکسازی را پیش رو داشت اما ضمن یادآوری اهمیت این مایع حیاتی، تلاش برای حفظ و استفاده صحیح از آن را یادآور می شد.
امروزه که اغلب فعالیتها در چارچوب ارزشهای اقتصادی معنا می شود و سنجش کارها با معیار پول صورت می گیرد، این حرکت هرچند اگر به صورتی نمادین باشد، به تقویت سرمایه های اجتماعی و ایجاد روحیه تعاون و همکاری کمک می کند.
روز آب روز تمرین کار گروهی بدون هرگونه چشمداشت مادی است. روز تقویت دوستی ها و یادآور گذشتگانی است که چنین میراث های ارزشمندی را به یادگار گذاشته اند. روز همسخنی با بزرگان و کهنسالانی است که نگرانند نتوانند سنتهای نیک گذشتگان را به نسلهای بعد منتقل کنند و روزی است که می توانیم زندگی اجتماعی و مصالح جمعی را به خودمان یادآوری کنیم. آنقدر غرق در زندگی فردی خود شده ایم که فراموش می کنیم عضوی از جامعه هستیم و اگر به حقوق دیگران، نظم اجتماعی و مصالح جمعی احترام نگذاریم، زندگی برایمان ممکن نخواهد بود.
مطالب مرتبط:
در منطقه لاریجان از استان مازندران، روستایی زیبا و سرسبز زندگی میکند به نام آخا. هرچه که در این دنیای خاکی گشتیم باز به آخا بازگشتیم که از آخا دوست داشتنیتر و از آخاییها باصفاتر نیافتیم. آخا برای ما موجب آرامش است و آخاییها برایمان مایه دلگرمی.